***************************

De herinnering blijft aan die clown met z'n lach.

Hij heeft alles gegeven tot de laatste dag.

Iemand kende de pijn van zijn stille verdriet.

Want er was op het einde niemand die hij verliet.

Hij was maar een clown, maar nu is hij dood.

De herinnering blijft aan die clown met z'n lach.

  

****************************

Als je kind niet meer ziet

hoe mooi een boom kan zijn

doorheen z'n tranen, zijn intens verdriet

Als je kind plots niet meer weet

hoeveel mensen oprecht van hem houden

door de psychische pijn die zo hard aan hem vreet

Als het plots niemand meer vertrouwde

Als je kind plots niet meer geniet van een lach

als je het van binnen kapot ziet gaan

heeft hij dan het recht

een einde te maken aan zijn bestaan?

Als elke dag lijkt op een metzichzelfgevecht

zijn alle problemen dan plots gedaan?

Zijn al zijn zorgen dan plots verleden tijd?

vond hij eindelijk het grote geluk

of heeft hij nu net enorm veel spijt?

Als hij nooit meer zorgen heeft

en lacht met alles wat op aarde leeft

Dan roep ik luid "vlieg mijn kind, vlieg blij en hoog"

terwijl ik zachtjes mijn tranen droog ....

#####

 

Beste heer De Raeve.

Natuurlijk kan een relatiebreuk de oorzaak zijn van suicide. Maar dan vooral vanwege wat deze breuk betekent voor de betrokkene.

Met vriendelijke groet

Ad Kerkhof

 

prof. dr. Ad JFM Kerkhof

Professor of Clinical Psychology, Psychopathology and Suicide Prevention

#####

Het is wat het is

Het is onzin
zegt het verstand
Het is wat het is
zegt de liefde

Het is ongeluk
zegt de berekening
Het is alleen maar verdriet
zegt de angst
Het is uitzichtloos
zegt het inzicht
Het is wat het is
zegt de liefde

Het is belachelijk
zegt de trots
Het is lichtzinnigheid
zegt de voorzichtigheid
Het is onmogelijk
zegt de ervaring
Het is wat het is
zegt de liefde

Erich Fried 
Vertaling: Remco Campert

#####

Het is niet waar dat zelfdoding leidt tot nieuwe gevallen van zelfdoding. Dat betoogt de Nederlandse psychiater Wouter van Ewijk van het VU Medisch Centrum.

Toen begin oktober de Nederlandse acteur en zanger Antonie Kamerling een eind aan zijn leven maakte, was de verwachting dat het aantal zelfdodingen zou stijgen. Volgens Van Ewijk wijst echter niets daarop. "Dat is eigenlijk altijd zo. Na de dood van Nirvana-boegbeeld Kurt Cobain (foto) in 1994 ging ook het verhaal dat jongeren over de hele wereld zijn voorbeeld hadden gevolgd. Ik heb het uitgezocht, maar het blijkt niet zo te zijn."

Emo-cultuur

Wel blijkt uit de literatuur dat jongeren in gesloten eigen culturen elkaars voorbeeld kunnen overnemen, als het om zelfdoding gaat. "In Engeland is er onder jongeren een beweging zichtbaar geweest binnen een gesloten emo-cultuur: de ene zelfdoding bleek anderen aan te zetten hetzelfde te doen."

Volgens Van Ewijk gaat het niet om grote getallen. Hij vindt het belangrijk dat mensen die aangeven zelfdoding te overwegen, hulp krijgen en ook met elkaar over hun problemen kunnen praten.

 

#######

 

Belgen kampioen scheidingen

 

Nergens in Europa worden meer huwelijken ontbonden dan bij ons

HLN UPDATE Jaarlijks worden in ons land meer dan 30.000 huwelijken ontbonden, waarvan ruim de helft in Vlaanderen. Nergens in Europa vinden er relatief gezien meer scheidingen plaats.

verband met het grote aantal zelfdodingen, gezinsdrama's, depressies ...?

########

 

 

Het gevaar van liefdesverdriet

Geplaatst op: 29-09-2009

Het gevaar van liefdesverdrietLiefdesverdriet kan gevaarlijk zijn. Er kunnen zelfs misdaden en zelfmoorden uit voortkomen. In sommige gevallen is het goed om professionele hulp te zoeken.

 

Liefdesverdriet kan ernstige vormen aannemen. Het kan bijvoorbeeld een depressie veroorzaken. Ga voor advies naar de huisarts als je een van onderstaande signalen herkent.

 

 #####

 

Mensen die Tele-Onthaal in 2010 contacteerden, deden dat het meest met relationele zorgen (37%). Daarna volgden gezondheidsproblemen (18,8%), eenzaamheid (10,7%) en zelfdoding (4,5%). Via de chat kwamen vorig jaar 22% meer oproepen binnen dan het jaar daarvoor, blijkt uit het jaarverslag van de Federatie van Tele-Onthaaldiensten in Vlaanderen.

Binnen de relationele zorgen blijken vooral partnerrelaties aan bod te komen. Depressie is het meest voorkomende thema binnen het luik gezondheid, gevolgd door ziekte en angst of fobie. Wat eenzaamheid betreft, spreken oproepers vooral over een tekort aan sociale contacten.

Via www.tele-onthaal.be werden 3.310 gesprekken gevoerd in 2010, wat 22% meer is dan de 2.547 chatgesprekken van 2009. Ook de website werd vorig jaar tienduizend keer meer geconsulteerd. De optimalisatie van de zoekmachine en de uitbreiding van het onlinehulpaanbod zijn volgens de federatie de oorzaken.

"Cijfers zijn onderschatting"
Oproepers bellen in 4,5% van de gevallen over zelfdoding (5.293 gesprekken), online stijgt dat cijfer tot tien procent. "De cijfers zijn een onderschatting omdat zelfdoding bij andere gespreksonderwerpen soms ook aan bod komt. Mannen bellen meer dan vrouwen over zelfdoding (5,1%). Het onderwerp scoort ook het hoogst (7%) in de leeftijdsgroep van de 25 tot 39-jarigen. "In het totale aantal oproepen uit die leeftijdsgroep vallen die cijfers op."

Ook online steeg het aantal oproepen over zelfdoding van 9,9% naar 10,7% in 2010. Vanaf 2003 tot vorig jaar steeg het cijfer van 63 naar 510. (belga/svm)

 

27/06/11 14u17

 #####

10/09/11, 09u19

In Vlaanderen gaan de cijfers van zelfdoding in stijgende lijn. Wie het van dichtbij meemaakt en niet verteerd wil worden door de vraag naar het waarom, gaat beter niet op zoek naar redenen, zegt Braeckman, filosoof aan de Universiteit Gent.

 

Sommige nabestaanden van iemand die suicide pleegde, worstelen met dezelfde vraag. Soms is er een antwoord, zo nu en dan staat het in een afscheidsbrief. Aanhoudende pesterijen, een relatiebreuk, een depressie, een diep onvervuld verlangen of een zaak die bankroet ging. Er kunnen duizenden redenen zijn. We gaan er onmiddellijk naar op zoek. Ergens biedt een reden, om het even welke, troost. "Zijn verdriet over de dood van zijn partner was zo groot, hij kon zich er onmogelijk overheen zetten." We betreuren de zelfdoding, we voelen spijt dat we de signalen niet opvingen, we beseffen dat we meer aanwezig konden zijn. Maar dankzij dat bankroet of die pijnlijke liefdeskwestie is er ook begrip, dat ons helpt bij het verwerkingsproces. We kunnen zin en duiding geven aan die radicale beslissing

#####

60-plussers suïcidaal door conflicten of ingrijpend verlies

13/09/11, 10u38

Zestigplussers met een doodswens halen vooral relationele problemen of ingrijpend verlies aan als reden tot zelfdoding. Dat blijkt uit een inhoudelijke analyse van gesprekken over zelfdoding met zestigplussers tussen 1 mei en 31 juli 2011 door hulpdienst Tele-Onthaal. De hulpdienst meldt dat in 2010 twaalf procent meer suïcidale zestigplussers belden naar Tele-Onthaal dan in 2009.

 

Uit de analyse blijkt dat in 80 procent van de onderzochte gesprekken relationele moeilijkheden zoals conflicten met de partner, broers of zussen, verbroken contact met de volwassen kinderen naar boven komen als voornaamste reden van lijden. "In 22 procent van de gevallen maakt verlies van een levenspartner of opeenvolgende overlijdens het verdere leven heel zwaar", aldus Tele-Onthaal.

#####

Onverwerkt liefdesverdriet  

Het Gevaar van Onverwerkt Liefdesverdriet

1 mei 2011 door Victor Verlon 25 reacties

Heb je het aantal reacties gezien bij het artikel 'Liefdesverdriet verwerken'? De teller staat op het moment op 137 reacties! En geregeld komen er reacties Niet alleen van mannen met liefdesverdriet, ook van vrouwen!

Acute liefdesverdriet kan hartverscheurend zijn. En het is ook geen rozengeur en maneschijn nadat je door de eerste periode van pijn en kwelling bent heen gekomen. Herinneringen steken plotseling de kop op, ook op de momenten wanneer je dat heel slecht uitkomt.

Het is me de laatste jaren steeds duidelijker geworden dat liefdesverdriet en de angst om wéér gekwetst te worden, een belangrijke oorzaak is van veel voorkomende liefdesproblemen.

 

Daarom ben ik bezig met het onderzoeken hoe ik mensen nog beter kan ondersteunen bij het verwerken van liefdesverdriet.

#####

Bestendige relatie is de sleutel tot geestelijk welzijn

Mannen en vrouwen die langer dan 5 jaar een vaste relatie hebben, kampen minder met depressieve periodes of gedachten aan zelfmoord en zijn ook minder vaak aan de alcohol of drugs.

Zo blijkt uit nieuw onderzoek onder 1000 dertigers in Nieuw Zeeland, waarbij het verband tussen relatieduur en eventuele geestelijke problemen werd bestudeerd.

Een stabiele relatie wordt vaker geassocieerd met een betere mentale gezondheid, maar er was tot nu toe weinig research gedaan naar het feit of de duur van het samenzijn daar mee te maken heeft. En dit blijkt inderdaad zo te zijn. Mensen zonder relatie en zij die een relatie hebben die nog geen 2 jaar duurt, hebben beduidend vaker geestelijke gezondheidsklachten dan mensen die al langer een vaste partner hebben.

Het huwelijk an sich doet er niet zoveel toe. Niet het getrouwd zijn of samenwonen, maar de bestendigheid is wat het verschil maakt. "Onze studie toont aan dat partnerrelaties beschermen tegen geestelijke gezondheidsproblemen, waarbij het positieve effect toeneemt naarmate de relatie langer standhoudt", vertelt onderzoeksleider Dr Sheree Gibb. "De verklaring daarvoor is de emotionele steun en de financiele stabiliteit die een langdurige verbintenis kan bieden".

16% van de 30′ers zonder relatie kampt met symptomen van depressie en 23% van mensen die een relatie hebben die korter duurt dan 2 jaar. Daarentegen had 10% van de 30′ers met een relatie van tussen de 2 en 4 jaar een depressie en maar 9% van mensen die langer dan 5 jaar met iemand samen zijn.

Verder blijkt dat 12% van de 30′ers zonder relatie te maken hebben met alcoholproblemen en 13,5% van degenen met een relatie korter dan 2 jaar hebben. Ter vergelijking: dat was maar 4% bij hen die 2-4 jaar in een relatie zitten en nog geen 3% van mensen die hun eerste lustrum als stel al vierden.

"Mensen die aanleg hebben voor geestelijke labiliteit kunnen hun voordeel halen uit de stabiliteit van een langdurige relatie en het blijven werken daaraan door middel van bijvoorbeeld therapie," aldus Dr Gibb.

18/10/2011

#####

Steeds meer partnergeweld

 

In 2010 openden de correctionele parketten in ons land 50.094 nieuwe dossiers betreffende partnergeweld. Het aantal is de afgelopen jaren continu gestegen van 44.835 in 2007, tot 46.384 in 2008 en 48.193 in 2009.

Op vier jaar tijd steeg het aantal geregistreerde feiten dus met liefst 11,73 procent. Dat blijkt uit het antwoord van Justitieminister Stefaan De Clerck op een schriftelijke vraag van MR-Kamerlid Denis Ducarme (MR).

Sinds 2006 wordt partnergeweld gedefinieerd "als iedere vorm van fysiek, seksueel, psychisch of economisch geweld tussen echtgenoten of personen die samenwonen of samengewoond hebben en tussen wie een duurzame affectieve en seksuele band bestaat of bestaan heeft".

De toename van het aantal nieuwe dossiers is volgens minister De Clerck mogelijk het gevolg van het feit dat die nieuwe registratiepraktijk stilaan beter ingeburgerd geraakt. (belga/adha) 02/11/11 15u27

#####

De Bijbel van de psychiatrie is herschreven

maandag 03 december 2012, 03u00Auteur: Joêl De Ceulaer

Rouwen met Prozac

De totstandkoming van het vernieuwde psychiatrische handboek ging gepaard met behoorlijk wat controverse.

Het zou de overconsumptie van psychofarmaca alleen maar in de hand werken.
En normale gevoelens worden veel te snel als een stoornis beschouwd.
Zo was er de afgelopen maanden ook in ons land al veel te doen over de manier waarop rouw wordt bekeken.

In de huidige DSM-editie wordt de rouw die men ervaart na het verlies van een geliefde niet als een depressie

bestempeld. Die uitzondering valt in de DSM-5 weg.

˜Rouw wordt zo officieel erkend als mogelijke oorzaak van een depressie', zegt Wouter Duyck.

˜Dat is geen vrijblijvende wijziging. Al gebeurt het vandaag natuurlijk ook al dat de huisarts

in zulke gevallen Prozac voorschrijft.'

Ook Stephan Claes is zich ervan bewust dat de discussies vast weer zullen opflakkeren.

˜Ik begrijp de kritiek, vaak is die ook terecht. Maar we moeten de dingen ook durven te benoemen.

Iemand met suïcidale neigingen die aanhouden, moet geholpen worden.

En een depressie is nu eenmaal vaak het gevolg van een ingrijpende levensgebeurtenis.'

#####

07/11/2013 metronieuws.nl

Elke zelfmoord is er een teveel

Volgens nieuw onderzoek van de universiteit van Twente is er een trend gaande van meer zelfmoord onder jongeren. VU-psycholoog Ad Kerkhof geeft aan dat deze stijging in absolute aantallen gering is, maar noemt elke suïcide er een teveel.

VU-psycholoog Ad Kerkhof: "Wanneer jongeren over de dood praten, er mee dreigen, of zelf al afscheid gaan nemen, dan moet dit altijd serieus genomen worden".

Hoewel er minder verkeersdoden dan ooit onder kinderen vallen, doodsoorzaak nummer 1, valt een licht stijgende trend van meer zelfdodingen onder 15 tot 19-jarigen op. Dat zegt Sandra Gijzen, jeugdarts KNMG en onderzoekster bij de Universiteit Twente, die onderzoek deed van 1969 tot 2011. Die resultaten werden onlangs in de Journal of Public Health Policy gepubliceerd. VU-psycholoog Ad Kerkhof is gespecialiseerd in suïcide.

Zijn er verschillen in suïcide onder jongens en meisjes?
Ja, bij meisjes komen suïcides veel minder voor dan bij jongens. Het gaat meestal om 11 a 12 meisjes per jaar. Bij jongens liggen die aantallen tussen de dertig en veertig per jaar. Mannen en jongens zijn kwetsbaarder dan vrouwen. Zij ontlenen hun identiteit vaak aan presteren, werk, eer, roem, respect, geld. Bij vrouwen hangt hun identiteit meer samen met sociale relaties, familie en vrienden. Jongens zijn daarom kwetsbaarder voor tegenslag. Gezichtsverlies lijkt bij jongens belangrijker te zijn. In bepaalde gevallen kan dat tot een snelle escalatie van depressieve gevoelens leiden. Sneller willen ze van alle gevoelens af. Vrouwen kunnen beter tegen een depressie. Zij doen echter meer niet-dodelijke pogingen tot zelfdoding waarin ze hun wanhoop uitdrukken. Ook factoren als een psychiatrische achtergrond, scheiding en drugsgebruik van ouders, huiselijk geweld, seksueel misbruik en incest zijn factoren die bij suïcide een rol kunnen spelen.

Er zou veel te weinig onderzoek naar suïcides onder kinderen worden gedaan, zegt Gijzen.
Dat klopt helemaal. Wij willen graag onderzoeken wat de factoren zijn die meespelen bij suïcidaliteit onder kinderen. Maar dat is heel moeilijk in ons land. Wetgeving maakt dat vrijwel onmogelijk. Er moet namelijk van beide ouders toestemming op papier zijn voordat kinderen mee mogen werken aan een onderzoek. Dat lukt niet in de praktijk. Vaak zijn ouders gescheiden, willen kinderen niet over dit onderwerp praten met hun ouders, of willen ouders zelf niet dat de vuile was buiten wordt gehangen. Met onderzoek zouden we een screeningsinstrument voor suïcidale adolescenten willen ontwikkelen, maar de wetgeving verhindert dat.

Wat zijn signalen waar buitenstaanders op moeten letten die kunnen wijzen op suïcide?
Jongeren kunnen soms wanhopig somber zijn, waarbij zij de toekomst helemaal niet meer zien zitten, ze kunnen gevoelens van hopeloosheid en hulpeloosheid hebben. Het gevaarlijke hiervan is, is dat jongeren deze gevoelens vaak in stilte koesteren en er met niemand over praten.
Maar adolescenten geven vaak toch wel signalen, in de trant van 'voor mij hoeft het niet meer, jullie zullen straks geen last meer van me hebben, ik kan net zo goed dood zijn, niemand zal me missen', etc. Een lage zelfwaardering met faalangst is een voedingsbodem. Zelfverwaarlozing kan een teken zijn, excessief alcoholgebruik, riskant of delinquent gedrag, bezittingen weggeven, ruzie met ouders en leerkrachten, snelle geïrriteerdheid, zich afzonderen. Vooral ook slapeloosheid en eindeloos piekeren en twijfelen kunnen aanwijzingen zijn, plotselinge gedragsveranderingen kunnen wijzen op een doodswens in ontwikkeling. Eerdere, niet dodelijke pogingen vormen een risico voor recidive. Gepest en afgewezen worden kan ook een duw geven.

#####

 

Zelfmoord een keuze of niet?

 

Viktor; een man in de bloei van zijn leven. Hij heeft goede baan, doet veel aan sport en is vaak te vinden in het Amsterdamse uitgaansleven. Wie had kunnen weten dat deze ogenschijnlijke spontane gelukkig man eigenlijk ontzettend depressief is? Als hij zijn leven, beheerst door paniekaanvallen en depressies, niet meer aan kan, besluit hij om er een eind aan te maken. Eind 1999 springt hij op station Rai in Amsterdam voor de trein, maar zijn zelfmoordpoging mislukt. Hij overleeft het en verliest daarbij zijn beide benen.

Het verhaal van mijn zelfmoord‘ is een aangrijpend, ontroerend en geeft een uitleg over waarom er mensen zelfmoord plegen. Het verhaal begint op het moment dat Viktor wakker wordt in het ziekenhuis, als hij realiseert dat hij nog leeft en dat hij zijn benen is verloren. Hoe leef je dan verder? Als je eigenlijk niet meer wilt leven en daarbij nu ook voor de rest van je leven gehandicapt bent?

Het verhaal wordt afwisselend in de tegenwoordige tijd als de verleden tijd verteld. Daardoor wordt er langzaam opgebouwd naar de reden van zijn sprong als het verloop van zijn revalidatie na zijn sprong. Je leert zijn angst kennen voor zijn ‘onzichtbare vijand’; zijn paniekaanvallen en depressies.

Viktor verblijft twee maanden in het ziekenhuis, daarna vertrekt hij naar een revalidatiekliniek in Amsterdam. In de kliniek lukt het Viktor maar niet om te aarden en zijn weg weer te vinden in de maatschappij. De hulp die hij zoekt, krijgt hij hier niet. Hij ontvlucht de kliniek in de weekenden en verblijft dan in een hotel. In plaats van verder te leven, zoekt Viktor in zijn hotelkamer een nieuwe manier om zelfmoord te plegen. Zijn paniekaanvallen en depressies beheersen nog steeds zijn leven en hij ziet dan ook geen andere mogelijkheid dan een nieuwe poging te doen.

Vanwege een gelukkige samenloop van omstandigheden (eigenlijk een engeltje op zijn schouder)  komt het niet zover. Hij vertrekt uit de kliniek en na een kort verblijf bij zijn ouders gaat hij naar een revalidatiekliniek in Duitsland. Hier vindt hij stukje bij beetje zijn plek; hij leert weer langzaam om lol te hebben in het leven, om anderen te vertrouwen en bovendien zichzelf te vertrouwen. Het is dan ook pas in deze kliniek dat eindelijk wordt vastgesteld wat al jaren de reden is voor Viktor zijn depressies en angsten: een borderline-persoonlijkheidsstoornis. Eindelijk krijgt hij het medicijn voorgeschreven, wat hij eigenlijk al jaren eerder moest hebben.  Door deze diagnose en medicijnen leert Viktor het leven weer op te pakken en niet meer te strijden tegen zijn onzichtbare vijand:  “Ik weet dat ik ooit dood zal gaan – daar is nog geen medicijn voor – maar ik heb besloten de dood af te wachten in plaats van ernaar op zoek te gaan”.

Des ondanks het onderwerp en toon van het verhaal, is het niet meelijwekkend geschreven. Viktor is niet bang om eerlijk te zijn over zijn narcistische en egocentrische karaktertrekken en verbloemt niet zijn fouten en gedrag naar anderen.

Dit boek is niet alleen geschreven voor mensen met angsten en ernstige depressies. Het is vooral geschreven voor mensen daarom heen familieleden en vrienden van mensen met een zelfmoordneiging. Het geeft inzicht in de soms hopeloze situatie waarin mensen zich kunnen bevinden, waar het niet draait om een keuze, maar omdat het voor die mensen niet anders kan.

Tekst: Leoni van Amstel

#####



donderdag, 31 januari 2013 23:00

Gelukkige mensen plegen geen zelfmoord

Geschreven door  Claudia van Toorenburg



Suïcide. Een toenemende doodsoorzaak in Suriname. Het doodzwijgen schept slechts de illusie van een kleiner wordend probleem. Hoog tijd voor echte oplossingen, pleiten cultuurfilosoof Jef Crab en arts Asha Mungra. Twee visies vanuit dezelfde conclusie. “Er is iets goed mis met de maatschappij.”



Geen werk, geen geld, geen liefde, geen communicatie en geen hoop op een betere toekomst. Voor sommigen redenen om de hand aan zichzelf te slaan. De muzikant die geneeskunde moet studeren, het vrije meisje dat moet trouwen, de vader die zijn baan verliest en de jongen die homoseksueel is, maar met niemand erover kan praten. Zelfmoord is een gecompliceerde zaak, waarin meerdere factoren een rol spelen. De druk vanuit de samenleving of cultuur is voor sommigen fataal. Mensen die daadwerkelijk hun hart willen volgen om gelukkig te zijn, moeten zichzelf losbreken van die druk van de maatschappij of hun cultuur. Het antwoord ligt voor de hand, maar is enkel door een goede visie en aangepast beleid te vinden. In de samenleving heerst de discussie of de media aandacht aan zelfmoord moeten schenken of juist niet. Doodzwijgen schept de illusie van een kleiner wordend probleem, maar lost niets op, blijkt intussen. Mensen blijven zichzelf van de brug gooien, ophangen en vergiftigen met pesticiden. Hoog tijd weer wat licht op te werpen, door op zoek te gaan naar echte oplossingen. Maar dan moeten we ook de daadwerkelijke oorzaken onder ogen willen zien. “Als er een moord is gepleegd, vindt iedereen het fijn dat de moordenaar wordt aangehouden. Maar hoe zit dat met mensen die zichzelf vermoorden? Wie kunnen we hier verantwoordelijk voor stellen?” werpt Asha Mungra, huisarts en voorzitter van de Unie van Surinaamse Vrouwen, retorisch op. Mungra ziet het toenemend aantal zelfdodingen als een graadmeter voor de ernst van de geestelijke gezondheid van de samenleving. “Er is iets goed mis met de maatschappij”, zegt ze stellig. Het waterig worden van haar ogen verraadt hoezeer het onderwerp haar raakt. In de uitoefening van haar beroep als huisarts komt ze regelmatig met patiënten in aanraking die met zelfmoordgedachten worstelen. Ze wil helpen, maar zonder een beter georganiseerde gezondheidszorg kan ze als eenling niets doen. Mungra verdiept zich ondertussen al zeven jaar in het onderwerp en maakte als voorzitter van de Unie van Surinaamse Vrouwen drie documentaires om suïcide aan de kaak te stellen. Daar bleef het echter niet bij. In september schreef ze een brief aan de president met de vraag een presidentiële commissie inzake suïcide in te stellen. Deze commissie zou gezamenlijk met verschillende deskundigen nationale strategieën moeten ontwikkelen en deze vertalen naar concrete acties.

Kortzichtig
Jef Crab, oprichter van E.A.S.T. Institute (Energetic Awareness, Sensitivity & Transformation), is het met Mungra eens dat zelfmoorden een belangrijk signaal aan de samenleving geven. “Iedereen die de persoon zelf de schuld geeft door hem als stomkop af te schilderen, is zeer kortzichtig. Het zit in de natuur van de mens te overleven, dus de omstandigheden moeten wel zeer slecht zijn om iemand tot zelfdoding te drijven. Vaak zijn het zeer briljante mensen”, vertelt Crab. Het huidige sociaal-economische model zorgt er volgens hem voor dat mensen niet hun authentieke zelf kunnen zijn. En personen die zichzelf niet hebben ontplooid, en dus niet weten wat ze de samenleving te bieden hebben, zijn vaak ongelukkig: ze missen iets. De kans om crimineel te worden, psychische ziekten te krijgen of zelfmoord te plegen, is bij hen aanzienlijk groter dan bij hen die zichzelf kennen. Een samenlevingsmodel waarin deze problemen vrijwel niet voorkomen, is volgens Crab de egalitaire samenleving, zoals die nog bestaat in het binnenland. Deze is gebaseerd op gelijkwaardigheid, waarbij het verschil tussen hoge en lage inkomens klein is. Hij baseert zijn conclusie op onderzoeksresultaten uit de antropologie: “Hoe kleiner het verschil tussen de inkomens, des te minder zelfdodingen.” Volgens Crab zou iedere regering een volksreferendum kunnen houden om hiervoor een norm te bepalen. “Iedere natie moet hierbij naar haar eigen omstandigheden kijken en bepalen hoeveel keer meer het salaris van de president mag zijn in vergelijking met het laagste inkomen.”



Jong geleerd, oud gedaan
Onderwijs en opvoeding zijn aspecten die niet onderschat mogen worden als er over zelfmoord wordt gesproken. Een kind dat vrij is om te spelen, een sterke band heeft met de ouders en stimulerend onderwijs krijgt, ontwikkelt zich sneller tot een gelukkig mens dan een kind met gebrek hieraan. Het is dus belangrijk dat mensen dingen doen in het leven, waar ze blij van worden. Crab: “In de huidige maatschappij wordt een hoge druk op kinderen gezet, door hun ouders en het onderwijs, om alleen maar te presteren. Ze verliezen hierdoor hun daadwerkelijke reden van bestaan uit het oog: doen waar het hart ligt.” Hij is daarom niet erg positief over het huidige onderwijssysteem, maar laat het niet alleen bij kritiek. Hij heeft zijn eigen schooltje opgericht, waar jongeren de kans krijgen hun eigen potentieel te leren kennen om dat op verantwoorde wijze binnen de samenleving te brengen. In dit onderwijs worden de kinderen niet gedwongen iets te leren waar ze zoveel mogelijk geld mee verdienen. “Iemand met de droom om broden te bakken, is in deze methode vrij om bakker te worden. Het is dan ieder geval een bakker met zijn hart. Iedereen moet zijn eigen dromen waar durven maken, zonder de druk te voelen beter te presteren dan anderen. Om de competitie tussen leerlingen tegen te gaan, krijgen ze geen examens en cijfers. Er hebben slechts meetmomenten plaats.” Onderwijs moet volgens Crab ook meer rekening houden met lokale omstandigheden. Hij verwijst hierbij naar de goede bedoeling van Unicef inzake recht op onderwijs voor elk kind. “Unicef is helaas vergeten te definiëren wat recht op onderwijs inhoudt. Ze hebben niet gekeken naar de lokale realiteit. Iedere regio heeft andere normen en in ieder gebied heeft de bevolking andere kennis nodig om te blijven bestaan. Een Nederlander zou bijvoorbeeld niet zonder geld in de Amazone kunnen overleven, de lokale bevolking wel. De kinderen ontvangen nu irrelevante informatie, waar ze in hun leefwereld weinig aan hebben. Ze worden gestimuleerd naar de stad uit te wijken voor hoger onderwijs om uiteindelijk Amsterdam of New York te bereiken. Alleen degenen die ‘falen’, blijven in het binnenland. Deze verkeerde stimulatie kan zogenaamde mislukkelingen laten overgaan tot zelfdoding. De eens rustige gemeenschap is hiermee ontwricht.”

Communicatie
Niet alleen het onderwijs, maar ook de opvoeding draagt bij aan de goede ontwikkeling van een kind. Hoe vaak krijgen kinderen tegenwoordig nog een kusje voor het slapen gaan of heb je nog moeders die je na schooltijd opwachten met een warme maaltijd? Hoeveel ouders zijn op de hoogte van de belevingswereld van hun kind? Asha Mungra: “Een kind is op ontdekkingsreis en moet leren omgaan met emoties. Als ouders hier niet bij helpen, kan het kind zich gaan isoleren, wat kan leiden tot zelfdoding. Ouders zijn na het werk vaak moe en praten hierdoor amper met de kinderen. Ze kopen ter compensatie BlackBerry’s, films en computergames, zodat de kinderen zichzelf leren te vermaken.” Dat ouders urenlang per dag moeten werken om genoeg geld te verdienen, kan slechts worden opgelost door de overheid, meent Mungra. Ze denkt dat het plaatsen van maatschappelijk werkers op scholen kan helpen om de kinderen uit hun isolement te halen. Jongeren stimuleren en genoeg faciliteiten geven om te sporten kan ook een oplossing zijn. “Sporten kan als uitlaatklep dienen. Problemen en de sleur van de dag kunnen even worden vergeten. Bovendien leren ze ook de waarde van hun lichaam kennen.”

Suïcideprotocol
Vanuit Crabs oplossingen heeft Suriname nog een lange weg te gaan. In onze samenleving zorgen armoede, werkloosheid en een gebrek aan goede huisvesting voor uitzichtloze situaties zonder toekomstperspectieven. In deze maatschappelijke setting is de kloof tussen welvarenden en minderbedeelden groot, waardoor een egalitaire samenleving ver te zoeken is. Op de korte termijn ziet Mungra toch een kansrijke taak weggelegd voor regering en ministeries. Hierbij kijkt ze vooral naar de geestelijke gezondheidszorg. Momenteel is er geen concreet beleid voor mensen die met zelfmoordgedachten vechten. Die worden in veel situaties direct weer naar huis gestuurd en aan hun lot overgelaten. “Er zouden een suïcideprotocol en een nationaal preventieprogramma moeten komen”, pleit zij. “Wanneer iemand suïcidale gedachten heeft, zou deze persoon gerichte hulp moeten krijgen. Met zo’n protocol kunnen ze direct worden doorverwezen naar de juiste personen, zoals een psycholoog of psychiater.” Zoals ze in haar brief aan de president voorstelt, ziet ze de oplossing in een multidisciplinair team, waarbij gezamenlijk aan een structurele aanpak wordt gewerkt. Ook op scholen zou er meer ruimte moeten zijn voor geestelijke gezondheidszorg. Zoals maatschappelijk werkers, bij wie kinderen met problemen hun hart kunnen luchten. Investeringen in beter onderwijs, geestelijke gezondheidszorg en educatie. Suriname moet flink wat veranderingen ondergaan, wil er verbetering komen in de situatie. Mungra hoopt dat haar brief aan de president snel zijn vruchten afwerpt. “Suïcide moet nu werkelijk worden aangepakt. Ministeries hebben tot nu toe alleen geluisterd, maar geen actie ondernomen. Ik hoop dat mijn brief de druk uitoefent die nodig is, om met concrete plannen te komen. Want elke zelfdoding is er één te veel.”

#####

"Psychopaten hebben een empathieknop"

Door: Lynn Formesyn 

 27/07/13 - 09u30  Bron: BBC News

 

Psychopaten zouden geen gebrek aan empathie hebben, 

alleen moeten ze wel zelf de knop omdraaien. 

Net als bij mentaal gezonde mensen is het zogenaamde spiegelsysteem in het brein, 

waarmee gedrag van anderen wordt nagebootst en mee beleefd, ook bij psychopaten actief. 

 

Uit een onderzoek aan de Rijksuniversiteit Groningen blijkt dat mensen met psychopathie 

hun inlevingsvermogen op commando kunnen inschakelen. 

Tijdens het experiment ondergingen psychopathische criminelen een hersenscan 

terwijl ze video's moesten bekijken van een hand dat liefdevol, gewelddadig, 

neutraal en afwijzend werd aangeraakt. 

Ze kregen daarbij in een tweede fase de uitdrukkelijke opdracht om zich in te leven 

in de situatie van de 'ander' (lees: het slachtoffer). 

Ter controle werden ze in een derde fase op de hand getikt met een lat om de pijnregio 

van het brein nauwkeurig te lokaliseren.

Alleen wanneer ze deze expliciete opdracht kregen, werd de regio in het brein waar 

pijnprikkels verwerkt worden actief. 

Dit verklaart dan ook waarom psychopaten zowel charmant als harteloos kunnen overkomen. 

Het Nederlandse team van onderzoekers stelt nu dat het - mits de juiste training - 

mogelijk zou moeten zijn om psychopaten te helpen bij het activeren van hun "empathieknop",

wat hen één stap dichter bij rehabilitatie zou brengen. 

#####

Wanneer zelfdoding zelfmoord wordt

OPINIE − 08/11/13, 07u57

"Derden die aanzetten tot zelfdoding blijven in dit land buiten schot", schrijft Joëlle Rozie, professor strafrecht aan de Universiteit Antwerpen.

 

Het leven is en blijft het belangrijkste rechtsgoed waarover de rechtsstaat dient te waken. Suïcidepreventiebeleid moet dus hoog in het vaandel worden gedragen. Op Vlaams niveau heeft men in dit verband al heel wat lovenswaardige initiatieven ontwikkeld, maar er is nog ruimte voor meer.

Eenvoudige ingreep
De problematiek van medische beslissingen bij levenseinde en abortus buiten beschouwing gelaten, dient elke inbreuk op het leven door derden streng te worden veroordeeld door de strafwetgever. Ook wanneer er sprake is van zelfdoding, moet de strafrechter in bepaalde gevallen durven erkennen dat een derde de suïcidant (mede) tot de fatale handeling kan hebben gedreven. Het dient te worden benadrukt dat de eventuele haatgevoelens van de na(ast)bestaanden jegens de verdachte(n)/beklaagde(n) nooit een stempel mogen drukken op de strafzaak en de strafrechter zelf in eer en geweten de juridische afwegingen zal moeten maken. Ook in de hypothese van de derde-manipulator zullen de na(ast)bestaanden niet anders kunnen dan op termijn te leren loslaten en zal het durven spreken helend werken. Het besef dat men kan terugvallen op accurate strafwetgeving kan hierbij zeker een katalyserende werking hebben.

Na een grondige juridische analyse, pas gepubliceerd in het Rechtskundig Weekblad (J. Rozie, 'Zelfdoding en strafrecht: het taboe doorbroken'), kan ik in mijn hoedanigheid van academicus spijtig genoeg alleen maar vaststellen dat het Belgisch strafrechtelijk apparaat op bepaalde vlakken tekortschiet wanneer er een zelfdoding in het vizier komt. Zeker met betrekking tot de gevallen waarbij een derde ten grondslag ligt van een zelfdoding, stelt men een terughoudendheid van de Belgische strafwetgever en strafrechters vast, dit in tegenstelling tot de ons omringende landen, waar specifieke suïcide-gerelateerde strafbaarstellingen gekend zijn.

Mentaal geweld
Het uitvaardigen van een accuraat strafrechtelijk kwalificatiekader mag niet op onbezonnen wijze gebeuren. Het Belgisch strafrecht is niet gebaat bij het uitvaardigen van steekvlamwetgeving en dit dreigt nu wel te gebeuren, onder meer met de recente wetsvoorstellen tot invoering van een nieuwe strafbaarstelling van pesterijen. Telkens wanneer een intriest zelfdodingsverhaal de media haalt, is de roep groot om nieuwe strafbepalingen in het leven te roepen. Een eenvoudige wetgevende ingreep zou nochtans een zee van verschil kunnen maken. Talrijk zijn de voorbeelden waarbij ernstige vormen van mentaal geweld (wat veelal juridisch gezien als belaging of stalking kan worden gekwalificeerd) reeds tot zelfdoding hebben geleid.

Het opheffen van de klachtvereiste bij belaging leidt ertoe dat het Openbaar Ministerie het strafrechtelijk apparaat in gang kan zetten wanneer de zelfdoding in oorzakelijk verband staat met de belaging. Vandaag vereist immers de wet eerst een voorafgaande klacht van het slachtoffer (waaronder de nabestaanden volgens de wet niet vallen) als vervolgbaarheidsvereiste. Het kan ook zijn dat de handeling van een derde, zonder dat er sprake is van een oogmerk een ander aan te randen en zonder dat er gewag kan worden gemaakt van belaging, de trigger is geweest om tot zelfdoding over te gaan. Ook voor deze situaties biedt het bestaande wetgevende kader een uitkomst met de kwalificatie van onopzettelijke doding.

De vaststelling is evenwel dat strafrechters niet altijd het criterium van de lichtste fout als ondergrens hanteren (wat nochtans wel zou moeten) en dat ook de voorwaarde van het oorzakelijk verband tussen de fout en het overlijden streng wordt ingevuld, in tegenstelling tot Nederland, waar men de maatstaf van de 'redelijke toerekening' hanteert.

Intriest fenomeen
Verder zou er, zoals dit is geschied in Frankrijk en in Nederland, werk moeten worden gemaakt van een aparte strafbaarstelling waarbij het opzettelijk aanzetten tot zelfdoding strafbaar wordt gesteld, met dit voorbehoud: dat niet alleen het aanzetten tot zelfdoding dat heeft geleid tot een (poging tot) zelfdoding moet worden geviseerd, maar ook elke aanzettingsdaad op zich ongeacht het ingetreden gevolg.

Hopelijk kan mijn kritische juridische studie inspirerend werken voor de wetgever. Zelfmoord (want daar gaat het om: betrokkene heeft ervoor gekozen zichzelf met voorbedachten rade te doden) betreft immers geen individuele wanhoopsdaad ingegeven door geïsoleerde individuele problemen, maar is een intriest maatschappelijk fenomeen dat iedereen tot nadenken dient te stemmen.

##### 

Vijf jaar psychologie, drie uur les over zelfdoding: "Veel te weinig"

Wie afstudeert als hulpverlener weet te weinig over suïcide

21-12-17, 21.52u - Sara Vandekerckhove - Bron: Eigen berichtgeving 

 

Studenten psychologie, geneeskunde, sociaal werk, verpleegkunde… In het beste geval krijgen ze tijdens hun opleiding zo’n drie uur les over zelfdoding. "Veel te weinig", vinden experts.?

“Dit jaar studeer ik af als master in de psychologie.?In die vijf jaar heb ik amper één les van drie uur gehad over suïcide.?Eerlijk, ik voel me niet beslagen genoeg om om op het werkterrein straks hierover het gesprek aan te gaan met cliënten”, getuigt een studente.?

Een herkenbaar probleem, vindt Gweldolyn Portzky van het Vlaams Expertisecentrum Suïcidepreventie (VLESP). Aan de Universiteit Gent geeft zij die ene les aan bachelors psychologie. “Uiteindelijk studeren die mensen af als psycholoog, maar hebben ze weinig concrete handvaten om om te gaan met suïcide. Hoe bespreek je zoiets? Hoe herken je het?

#####

Mannen let op voor valse hoop!

Onderzoek over liefdesverdriet toont man-vrouw verschil aan 

Is het echt waar dat, wanneer je iemand met langdurig liefdesverdriet ontmoet, de kans groter is dat het een man is?

Als onderzoeksgroep, van een aantal academici en ervaringsdeskundigen, hebben wij onlangs een enquete gehouden onder 90 personen, die na het verlies van hun partner allen diep verdriet hadden gehad of nog hebben.

62 vrouwen en 28 mannen hebben via deze website een rij vragen over hun intieme gevoelens beantwoord.

Ik wreef mijn ogen uit toen wij in koele diagrammen en tabellen een belangrijk verschil vastlegden tussen man en vrouw. Een even significant als verrassend verschil. Over de manier waarop enerzijds mannen, anderzijds vrouwen op het verlies van hun geliefde reageren.

Het draait om de vatbaarheid voor valse hoop. Valse hoop is een goede, ja waarschijnlijk de beste indicator voor pijnlijk liefdesverdriet. Valse hoop is de bitterste pil uit de cocktail die liefdesverdriet heet. Valser, gemener nog dan het gevaar van verslaving aan een ex, of een smartelijke slot op de mond, wanneer het eigenlijk hoog tijd is om de opgekropte woede tegenover de voormalige partner te luchten.

Wie blijft hopen dat de verdwenen geliefde terugkomt, zet zichzelf gevangen in pijn. Omdat die hoop meestal vals is.

Als we minimaal een half jaar valse hoop een aanduiding noemen voor ernstig liefdesverdriet, dan komt dit voor bij tweederde van de door ons onderzochte groep mensen met een geschiedenis van liefdesverdriet. Opmerkelijk genoeg verschillend verdeeld onder de seksen.

Wat blijkt? Op grond van de cijfers moeten wij vaststellen dat een aanzienlijk groter deel van de vrouwen eerder de hoop laat varen dan de meeste mannen. Vrouwen lijken realistischer te zijn.

Zij koesteren minder vaak valse hoop op herstel en aanvaarden de breuk vaak sneller.

13 procent van de vrouwen gaf na de breuk meteen de hoop op. Geen enkele man deed hetzelfde. Samen met kortdurende hoop (tot 3 maanden) is het verschil zelfs 43 procent bij vrouwen, tegen 13 procent bij mannen.

D.w.z. dat meer dan drie maal zoveel vrouwen dan mannen binnen 3 maanden geen last meer van valse hoop heeft.

Mannen koesteren dan ook vaker langdurige valse hoop. Ook in het lijden aan extreem langdurige liefdesillusies, soms gedurende tientallen jaren, zijn mannen vrouwen de baas (17 tegen 11 procent) .

 

 

Oud en jong

Geldt dit verschil tussen de seksen zowel voor jongere als voor oudere mensen?

De verschillen tussen oudere mannen en vrouwen zijn groot. Alle onderzochte oudere mannen koesterden langer dan een half jaar valse hoop. Terwijl slechts de helft van de vrouwen dit heeft gehad.

Langdurige valse hoop is er veel vaker bij oudere mannen dan bij oudere vrouwen. Oudere vrouwen zijn opvallend veel realistischer dan oudere mannen.

Een vrouw (44): “ Ik had geen hoop dat de verhouding zich zou herstellen. Ik wist eenvoudig dat dit er niet in zat”. Een andere vrouw (50) vertelt hoe er na een week een einde aan haar hoop kwam: “In de eerste week had ik nog hoop. Ik droomde toen onwerkelijke gebeurtenissen. Tenslotte zó heftig, dat ik pas een dag later, in de middag, besefte dat zijn terugkeer een droom moest zijn geweest. De hoop viel van mij af.”

” Een oudere man (54) deed over ditzelfde proces vijf jaar langer: “Eindelijk gaf ik de hoop op, door in te zien dat waar hoop is, ook wanhoop is.”

Jongere mannen lijden vaker aan valse hoop dan jongere vrouwen, maar deze laatsten ervaren hun portie liefdes verdriet langer dan de jongere mannen.

Een jonge man (30): “Het heftigst had ik de pijn gedurende een maand, maar nu, na vier jaar, denk ik nog steeds aan haar. Zij zit zowel voor wat betreft de mooiste als voor de minste momenten in mijn ziel.”

De jongere mannen zijn nog extremer in het koesteren van 3 jaar en langer durende, valse hoop. Een kwart van de onderzocht mannen onder de 40 kent d it lot, tegen slechts 10 procent van hun vrouwelijke leeftijdgenoten.

Een man van 37: “Ik heb heel erg lang hoop gehouden. Doordat ik in deze lang periode geen communicatie met haar had, werd zij voor mij een mythe.” 

Een jonge vrouw (24) daarentegen, nuchter: “ Ik had geen hoop meer, Want het was niet leuk dat het uit was, maar wel beter.”

Ja, jongere vrouwen lijden minder aan valse hoop, maar zij krijgen hun portie liefdes verdriet langer dan de jongere mannen.

 

 

Discussie

Een vraag. Is het niet zo, dat vrouwen geneigd zijn eerder een verhouding te beëindigen dan mannen en dat zij daarom geneigd zijn eerder de hoop te laten varen?

Deze tegenwerping rees bij mij, toen ik onder de respondenten 7 vrouwen vond die zelf de verhouding stop gezet hadden, terwijl ik geen mannen aantrof die dit gedaan hadden.

Zelf uitmaken lijkt op het eerste gezicht een daad die voortkomt uit een gebrek aan hoop. Maar het zelf uitmaken betekent nog niet dat je dan ook meteen alle hoop verloren bent. Een vrouw schrijft: “Ik hoop nog steeds op herstel na vijf weken. Hoewel ik het zelf uitgemaakt heb. Ik hoop dat hij of ik zodanig veranderen dat we weer bij elkaar kunnen zijn”. Mensen die het zelf uitmaken, zeggen overigens het proces van valse hoop toch doorgemaakt te hebben, maar dan voornamelijk in de aanloop tot het punt van knappen.

Zelfs als we zouden aannemen dat de vrouwen die het zelf uitgemaakt hebben geen valse hoop koesteren (wat niet altijd waar is), en we deze groep niet meerekenen, dan nog constateren we dat maar een kleine minderheid (13 %) van de mannen kortdurende valse hoop koestert. En de overgrote meerderheid langer, tot veel en veel langer. Terwijl dan nog altijd bijna de helft van de vrouwen (43 %) deze realistische houding verkiest.

Overeind blijft, dat vrouwen vaak minder hoopvol op een relatiebreuk reageren.

Andere vraag. Is het onderzoek, gehouden onder mensen die onze site over liefdesverdriet hebben opgezocht, wel representatief voor de Nederlandse bevolking?

Een flink grote groep als deze, van mensen met behoefte om over hun liefdesverdriet te praten, is niet makkelijk te vinden. Deze negentig zijn afkomstig uit alle gelederen van de bevolking, met slechts deze ene overeenkomst, dat zij de website gegoogeld hebben. Allen hebben zij thuis, in hun eigen omgeving, in alle rust de vragen beantwoord.

Dit onderzoek geeft een duidelijk beeld van heel velen die, in deze tijd, aandacht voor hun gevoelsleven hebben.

 

 

Verklaring

Het grote verschil in bestendigheid tegen valse hoop tussen vrouwen en mannen heeft waarschijnlijk te maken met een vaak minder sterk terugverlangen bij vrouwen.

Mannen benadrukken aanmerkelijk sterker dan vrouwen dat liefdesverdriet terugverlangen is (heftigheidsscore van 4,9 tegen 3,7 van vrouwen, volgens een schaal van 1 t/m 5). .”  Een jonge man (30): “Het heftigst had ik de pijn gedurende een maand, maar nu, na 4 jaar, denk ik nog steeds aan haar. Zij zit zowel voor wat betreft de mooiste als voor de minste momenten in mijn ziel Ik zou haar terug willen.”

Belangrijk is ook de betere doorleving van de gevoelens, bij de vrouw. Het is een feit dat vrouwen meer dan mannen over hun liefdesverdriet praten. De veel ruimere deelname van vrouwen dan van mannen, aan onze enquete, onderstreept dat. Het lijkt mij dat deze communicatieve eigenschap vrouwen eerder dwingt om de waarheid onder ogen te zien, dan mannen die zwijgend in hun dromen vluchten. Een vrouw herinnert zich (toen 25): “Ik had niet langer dan een paar weken verdriet. Valse hoop heb ik niet gehad, hoewel hij het was niet het uitmaakte. Geen valse hoop, en toch ldvd! Dat kan.” Van geen man hebben wij de bevestiging gekregen dat zo'n actief realisme (tranen maar geen centje valse hoop), ook bij deze sekse mogelijk is.

Een laatste verklaring voor de verhoogde vatbaarheid voor valse hoop bij de man is zijn sterkere, meer op de buitenwereld gerichte eer- en schaamtegevoel. Voor menig man betekent het verlies van een mooie vrouw een sociale vernedering. Vooral als hij een ander er met haar van vandoor ziet gaan. Vervolgens sluit hij zich op en mokt dat “zij er vroeg of laat achter komt dat ik toch de ware voor haar ben”. En kijk: daarmee zit hij dan tot aan de brede schouders in het moeras van de valse hoop.

Het is waar dat wanneer je iemand met een langdurige valse hoop ontmoet, de statistische kans groter is dat het een man is. Alleen omdat de man eerder tot zwijgen geneigd is, valt dat in de praktijk niet zo op.

 

 

Hard en zacht liefdesverdriet

Hebben vrouwen dus minder liefdesverdriet dan mannen?

Dat niet. Wat verdriet betreft overtreffen de jongere vrouwen de jongere mannen. 66 % van hen koestert dit (zeer) lang, tegen 58 % van de mannen.

Het blijkt zo te zijn dat het verband tussen valse hoop en liefdesverdriet bij vrouwen minder strak is dan bij mannen . Bij mannen lijkt het verdriet eerder te verdwijnen, wanneer eindelijk de hoop gevaren is, dan bij vrouwen. Een aantal vrouwen kan langer hopeloos blijven treuren dan een zelfde aantal mannen. Het liefdesverdriet van veel mannen wordt langer gestimuleerd door valse hoop.

Een vrouw van 26: “Ik wist dat het niet meer goed zou komen. Juist het gebrek aan hoop maakte dat ik zoverdrietig was: hoop is vaak de tegenhanger van rouw(dan ontduik je dat nog enigszins).”

Een andere vrouw zegt dat haar verdriet, na het vervliegen van de hoop, bitterzoet werd. Weer een ander dat het een dof gevoel werd.

Een verdriet dat wellicht toch lichter te dragen is dan het explosieve mengsel van hoop en frustratie dat zich bij mensen met hardnekkige valse hoop kan vormen.

Liefdesverdriet mèt valse hoop is op den duur martelend, bijtend. Het is hard.

Liefdesverdriet zonder hoop daarentegen kan haast devote vormen aannemen. Het voelt zachter. Een vrouw van 47: “Ik zie geen hoop. De pijn heeft lang geschrijnd, maar is nu bitterzoet geworden.”

Huilen, lijkt mij, is minder pijnlijk dan kniezen.

Echt, mannen blijken kwetsbaarder voor langdurige valse hoop dan vrouwen. En dus voor acute liefdespijn, mogelijke agressiviteit en zelfmoord neigingen. Mannen, wapen je tegen illusies!

Roel van Duijn

(liefdesverdrietconsulent)

De uitgewerkte resultaten van het onderzoek zijn terug te vinden op resultaten onderzoek ldvd 

 

 

De Onderzoeksgroep Liefdesverdriet bestaat uit:

Roel van Duijn,  liefdesverdrietconsulent, schrijver en politicus

Margje Vlasveld,  diëtiste en therapeute

Drs. Judy Hooymeyer, psychotherapeute

Drs. Yuri Ohlrichs, seksuoloog, werkzaam bij de Rutgers Nisso groep, (kenniscentrum seksualiteit)

Dr. Wim Lunsing, antropoloog, gespecialiseerd in seksualiteit, geslacht, levensstijlen in Japan

Dr. Susanne Piët , psychologe

Dit onderzoeksgegevens zijn overgedragen aan de vakgroep Psychometrie van de Universiteit van Amsterdam, voor een vervolgonderzoek.

#####

Volgens de Britse klinisch psycholoog Frank Tallis kan liefdesverdriet dodelijk zijn. Enerzijds kan het leiden tot extreme fysieke uitputting en anderzijds kan het sommige mensen zo wanhopig maken dat ze uiteindelijk zelfmoord plegen. Ook kan het leiden tot ernstige bipolaire storingen (manisch-depressief), slapeloosheid en obsessief-compulsieve gedragingen. Hij pleit ervoor dat artsen liefdesverdriet niet weglachen maar hun patiënten de nodige begeleiding en hulp geven. 

 

 

Bron: http://www.gezondheid.be 

#####